Bir şeyi fark ettim:
Bizim memlekette en az bulunan şey kulak.
Ağız bol. Fikir bol. Yorum bedava.
Ama kulak? Nadir tür.
Herkes konuşuyor.
Kimse dinlemiyor.
Dinliyormuş gibi yapanlar var; başını sallayıp kendi söyleyeceği cümleyi bekleyenler. Onlar zaten ayrı bir kategori: “Sözünü sabırsızlıkla bekleyen dinleyici.”
Bir de şu inat meselesi…
Yapıştık mı yanlışa, bırakmıyoruz.
Yanlış bize yapışmıyor, biz yanlışa yapışıyoruz.
Sanki aile yadigârı.
“Ben böyleyim.”
E peki niye böylesin?
“Ben böyleyim işte.”
Bu cevap değil, karakter savunması gibi sunulan tembellik.
Sorunun kökü belli aslında:
Ben.
Biraz daha ben.
Üstüne bir tutam daha ben.
Özür dilemek mi?
Sanki kredi kartından puan düşüyor.
“Affedersiniz” kelimesi lügatimizde var ama tozlu rafta.
Acil durum camının arkasında.
Oysa bir düşünsenize…
Kilometrelerce öteden gelen hatayı görüp de “Evet, burada yanıldım” demek ne kadar zor olabilir?
Ama yok.
Yanlışta direnmek bizde marifet sayılıyor.
Sanki inat ettikçe Nobel gelecek.
Bir de o meşhur “Ben haklıyım” hali var.
Haklı olmak uğruna ilişkileri, dostlukları, aile WhatsApp grubunu bile feda edebilecek potansiyelimiz mevcut.
Oysa mesele basit.
Herkes kendi kapısının önünü süpürse…
Gerçekten süpürse ama.
Fotoğraf çekip “Temizlik Şart” yazmak değil.
Bir aynaya bakmak lazım.
Ama o aynada filtre yok.
Net, çıplak, dürüst bir bakış.
“Ben nerede yanlış yaptım?” sorusu var ya…
Onu bir kere sorsak devrim olur.
Çünkü biz genelde şunu soruyoruz:
“Karşı taraf nerede yanlış yaptı?”
Bakın açık söylüyorum:
Biz kötü değiliz.
Sadece biraz fazla inatçı, biraz fazla gururlu, biraz fazla “ben merkezli”yiz.
Ve biraz da dramatik.
Ama işin güzel tarafı şu:
Değişmek için mucizeye gerek yok.
Biraz susmak.
Biraz dinlemek.
Biraz da “Haklı olmasam da olur, mutlu olayım yeter” demek.
Belki o zaman “Biz neden böyleyiz?” sorusunun cevabı değişir.
Belki o zaman şöyle deriz:
“Eskiden böyleydik.”
İşte o gün var ya…
Ben gönül rahatlığıyla diyeceğim ki:
Tamam, şimdi oldu.