Bazı insanlar vardır…
Karakterleri eğilip bükülmez.
Ne rüzgâra göre yön değiştirir,
ne de kalabalığın gürültüsünde kaybolur.
Düzdür, nettir, kırılmaz.
İnsanın aynasıdır karakter.
*
Gerçek de öyledir aslında.
Bir adım ötede durur hep.
Uzak değildir ama cesaret ister yaklaşmak.
Geçmişle bugünü aynı noktada buluşturur.
Kaçamazsın…
Yüzüne çarpar.
Kirli yüzlere çarptığında can yakar,
temiz olanı ise beyaz sabun kokusu gibi arındırır insanı.
*
Hayatın anlamı da biraz böyledir.
Beyaz sabun gibidir.
Hızla tutarsan erir, hoyrat davranırsan kayıp düşersin.
Kendini anlatırken, derdini söylerken dikkat ister.
Az su, kararında dokunuş, sabır ister.
*
Herkesi temizlemek senin işin değildir.
Tellak değilsin ki…
Yıllardır katılaşmış, taşlaşmış vicdanları
sürte sürte insan yapabilesin.
Bazı kirler öyle derine işlemiştir ki,
beyaz sabun kokusu bile yaklaşamaz.
Uçar gider…
Görünmeden.
*
Ama senin kurduğun dünyada başka şeyler vardır.
Bir güzelliğe uzanmak ister insanın içi.
Mavi bulutlara göz kırpmak,
gökyüzüne kısa bir selam çakmak gelir içinden.
Bugünün telaşında bile,
beyaz sabun kokusu gibi bir arınma arzusu kıskandırır seni.
Ve fark etmeden paklanırsın.
*
Bir yaş daha eklenir hayata bugün.
Ne kazan kaynar,
ne leğen kurulur,
ne de peştemal bekler seni.
*
Asıl mesele;
kaybettiğini sandığın değerleri,
yitip gittiğini düşündüğün güzellikleri
bir kez daha çağırabilmek.
Beyaz bir güvercin gibi…
Sessiz, ürkek ama umutlu.
*
Hayata tutunmak bazen
yüksek sesle değil,
beyaz sabun kokusu gibi sessizce olur.
Taze…
Serin…
Berrak…
*
Ve sen,
köpüklerini üfleye üfleye
yoluna devam edersin.