Dün akşam belki gerçekten ağladın.
Kimseye belli etmeden.
Perdeyi aralayıp gökyüzüne baktın, “Bu kadar mavi olmak zorunda mı?” diye içinden geçirdin.
Bazı geceler böyledir.
İnsanın içi dağılmıştır ama dışarıda ay sakince durur.
Yakamoz usul usul parlar.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Oysa sen…
Kıyıya vurmuş bir deniz kabuğu gibisindir.
Bir zamanlar dalganın içindeyken canlı, ışıltılı, anlamlı…
Şimdi kıyıda, sessiz ve biraz kırık.
Sabah olur.
Karşıdaki eski evin damına bir martı konar.
Bir serçe ile ekmek kavgasına tutuşur.
İzlersin.
O küçücük kavganın içinde bile hayatın bütün özetini görürsün.
Hak dediğin şey bazen gaganda kalır.
Yutamazsın.
Bazen de tam alacakken bir rüzgâr gelir, payını uçurur.
Hayatın adaleti bazen deniz gibidir;
Seni önce okşar, sonra çeker alır.
Bir dalga geri götürürken, bir diğeri kıyıya çarpar.
Ve insan…
Bazen çekip gitmek ister.
Sebebi tam belli değildir.
Kırgınlık mı?
Yorgunluk mu?
Yoksa anlaşılmamanın ince sızısı mı?
Bazen hiçbirini adlandıramazsın.
Sadece “yoruldum” dersin.
Gitmek bazen kaçmak değildir.
Bazen kendini kurtarmaktır.
Cam kırıklarını cebine doldurup yürümektir.
Canın yansa da, kanasa da yürümek.
Bir gözyaşı kadar tuzlu anılarla,
Denizin içine bakarak…
“Ben bu dalgayı da geçerim” demektir.
Çünkü insan en çok da kendi içindeki fırtınadan yorulur.
Dışarıdaki rüzgâr geçer.
Ama içindeki uğultu…
O biraz daha kalır.
Deniz kabuklarının sesi vardır bilirsin.
Kulağına götürdüğünde bir uğultu duyarsın.
Herkes “denizin sesi” der.
Oysa o, kendi kanının dolaşımıdır.
Yani bazen duyduğun acı da sandığın kadar dışarıdan değildir.
Biraz içeridedir.
Biraz sende.
Ama şunu da bil:
Kıyıya vuran her kabuk kırık değildir.
Bazıları yeni bir hikâyeye başlamak için oradadır.
Belki sen de öylesindir.
Dalgadan çıkmışsındır sadece.
Dinlenmek için kıyıya bırakılmışsındır.
Bir gün yine suya karışacaksın.
Belki daha güçlü.
Belki daha sakin.
Ama mutlaka başka bir sen olarak.
Çünkü insan,
En çok dağıldığını sandığı yerde
Yeniden toplanmayı öğrenir.
