Bazı yazılar vardır, kalem keyiften oynar.
Bazıları ise mecburiyetten.
Bu yazı mecburiyetten.
Daha önce de defalarca dile getirdik: Kürtün–Tirebolu–Torul hattı artık bu bölgenin yükünü taşımıyor. “Seçimi kazanmak isteyen bu sorunu çözmelidir” dedik. O gün siyasi bir tespit gibi görünen cümle, bugün hayatın içinden bir zorunluluğa dönüştü.
Mesele oy değil artık.
Mesele yol.
O yol dar.
O yol yorgun.
O yol tehlikeli.
Kürtünlü, Özkürtünlü, o güzergâhtaki köylerin insanı; yaşlısı, genci, esnafı, öğrencisi aynı şeyi söylüyor:
“Bu çile bitsin.”
Her gün o yolu kullanan bilir. Virajı ezbere dönersiniz ama her dönüşte içinizde küçük bir endişe kıpırdar. Yağmur yağdığında başka, kış geldiğinde bambaşka bir imtihana dönüşür. Kamyonu, minibüsü, hasta taşıyan ambulansı aynı dar boğazdan geçmeye çalışır.
Bu bir konfor meselesi değil.
Bu bir güvenlik meselesi.
Yıllardır mevcut iktidara güçlü destek vermiş bir şehirden söz ediyoruz. Sandıkta üzerine düşeni fazlasıyla yapmış bir şehirden. Peki aynı kararlılığı sorunların çözümünde neden göremiyoruz?
Ulaştırma başlığında geçmişte de ses yükselttik.
“Trabzon’a su yolu yapıyorsunuz, Gümüşhane’ye niye uğramıyorsunuz?” dedik.
Havalimanı gündeminde birkaç dakikalık ziyaretlerle yetinildi. Oysa mesele fotoğraf karesi değil, kalıcı yatırım.
Şimdi önümüzde duran gerçek şu:
Bu yol pansumanla düzelmez.
Yama tutmaz.
Rehabilite edelim, şerit çizelim, bariyer koyalım yaklaşımı artık yeterli değil.
Bu hat yeniden ele alınmalı. Baştan. Planlı. Gerçekçi. Güvenli.
Allah korusun, can ve mal kaybı yaşandıktan sonra atılan adımın hiçbir kıymeti yoktur. “Keşke” kelimesi en ağır kelimedir. Bu şehir “keşke” dememeli.
Burada siyaset üstü bir noktadayız.
A, B, C partisi meselesi değil bu.
Bu, Gümüşhane’nin ortak meselesi.
Seçim öncesi dönemler siyasetçinin kulağının en açık olduğu zamanlardır. O hâlde bu mesele tam da şimdi daha yüksek sesle konuşulmalıdır. STK’lar, muhtarlar, iş dünyası, gençler… Herkes aynı cümlede buluşmalıdır:
“Kürtün–Tirebolu–Torul yolu yeniden yapılmalıdır.”
Gümüşhane bugüne kadar pek çok konuda sabırlı oldu.
Ama sabır, susmak değildir.
Bu şehir gerektiğinde sesini yükseltmesini bilir.
Bunu kırmadan, dökmeden ama kararlılıkla yapmalıdır.
Çünkü mesele yolsa, mesele hayattır.
Ve bazı yazılar gerçekten zaruri olur.
