“Kurtuluş” diyoruz.
Ne kadar kolay söylüyoruz değil mi?
Şehrin kurtuluşu…
Bir afiş, bir tören, birkaç nutuk, biraz alkış.
Tamamdır.
Oysa kelimenin içi öyle hafif değil.
108 yıl geçmiş. Dile kolay. Bir insan ömrünü üçle çarpın, yine yetmiyor. Ama dönüp aynaya bakınca insanın aklına şu soru geliyor:
Biz tam olarak neyi kurtardık?
Yanlış anlaşılmasın…
Bu topraklar için can veren atalarımızın önünde saygıyla eğilmek boynumuzun borcu. O mücadele olmasa bugün bu satırları yazıyor olmazdık. Ama mesele sadece geçmişi alkışlamak değil; bugünü ayağa kaldırmak.
Şimdi asıl soru geliyor:
Ne idik, ne olduk, ne olacağız?
Bakın, 108 sene geriye gitsek de gözümüzün içindeki çöp hâlâ orada.
Polemik üretmek kolay.
Aynı meseleleri sakız gibi çiğnemek daha da kolay.
Ama çözüm? İşte o, biraz ter istiyor.
Gümüşhane’yi konuşuyoruz.
Kurtuluşu konuşuyoruz.
Peki ekonomik kurtuluş nerede?
Şehir yavaş yavaş koşu bandında yürüyen insan gibi. Hareket var ama ilerleme yok. Ekonomi daralıyor, gençler “Ben bir İstanbul yapıp geleyim” diyor, sonra o İstanbul bir daha bırakmıyor.
Arada birkaç yatırım geliyor. Tadı var, tuzu var ama ana yemek değil. Şehrin iştahını kesmiyor. 108 yıl sonraki Gümüşhane’ye bu porsiyon yetmez.
Beklenti ne mi?
Tersine göç.
“Memlekete dönüyorum” diyen gençler.
Üniversitenin sadece diploma değil, değer ürettiği bir düzen.
Sanatın, sporun, kültürün “Etkinlik Haftası” başlığına sıkışmadığı bir şehir.
Yani mesele büyük binalar değil, büyük hayaller.
Biz bazen kurtuluşu yanlış anlıyoruz.
Sanki bir defaya mahsus bir şey.
Oysa kurtuluş her sabah yeniden başlar. Ekonomide başlar, eğitimde devam eder, üretimde büyür.
108 yıl sonra hâlâ yerinde sayıyorsak, biraz mizah yapalım ama acı gerçek şu:
Kurtuluş törenle değil, tempoyla olur.
Koşamıyorsak yürüyelim.
Yürüyemiyorsak en azından yönümüzü doğru belirleyelim.
Ama yerimizde sayıp “Ne güzel kurtulduk” demeyelim.
Çünkü asıl kurtuluş, geçmişle gurur duyarken geleceği inşa edebilmektir.
Yoksa 118. yılda da aynı yazıyı yazarız.
Başlığı değiştiririz sadece.
