Yaylacılık Kültürünün Vazgeçilmezi: Çan, Kelek ve Zilin Hikayesi

Zaman yaklaşıyor, kış yüzünü giderek kaybediyor ve şimdi yayla zamanında yeni bir dönem başlıyor. Yaylacılık dendiğinde en hareketli bölgelerden bir tanesi de Karadeniz’dir. Gümüşhane başta olmak üzere Trabzon, Rize, Ordu’da pek çok yaylacı, yaylalara doğru yola koyulacak.

Bu serüven Mayıs ayı sonuyla başlayacak, Ekim ayı sonuna kadar devam edecek. En erken gidecek olan ve en geç dönen yaylacılar ise küçük ve büyükbaş hayvan bakıcıları olacak.

Yaylaların Sessiz Şarkısı

O gidiş ve dönüşler, yaylacıların önündeki hayvanların süsü gibi çan, kelek ve zil denilen adeta bir melodi eşliğinde olacak. Şimdiden hazırlıklar bu yönde yapılırken, çeşitli renklerde hazırlanan çan, kelek ve ziller hayvanların boynunda asılı duracak. Bu gereçler, özellikle hayvanların bulundukları yerlerden çok uzağa gitmesi veya yoğun sis ve kötü hava şartlarında otlarken kaybolmaması adına büyük önem taşıyor.

Bir Kültürün Sesi

Çanın tınısı, keleğin vuruşu, zilin çıngırtısı… Hepsi bir araya geldiğinde ortaya çıkan melodi, aslında yaylacılık kültürünün ta kendisidir. Bu sesler, yaylalarda sabahın erken saatlerinde duyulur, akşamın hüznüne karışır. Her bir çan, her bir zil, hayvanın kimliği gibidir. Yaylacı, sesinden tanır hayvanını, sisin içinden bulur, karanlıkta yolunu şaşırmaz.