Gümüşhane'de elli yıl önce köylünün en önemli tarım aracı olan harman yerleri, teknolojiye yenik düştü. O yıllarda öküz arabalarının arkasına bağlanan geven tahtaları arasına yerleştirilen taşlarla saman ve buğdayın elenmesiyle yapılan harman kültürü, traktörün Gümüşhane geneline girmesiyle birlikte ortadan kalktı.
Köylüler, harman zamanlarında bir araya gelir, dayanışma içinde çalışırdı. Geven denilen tahtaların arasındaki taşların öküzler tarafından çekilmesiyle buğday başaklarından taneler ayrıştırılırdı. Bu yöntem, hem zahmetli hem de zaman alıcıydı ama köylünün birlik ve beraberliğini pekiştirirdi.
Traktörün gelişiyle birlikte işler kolaylaştı ama harman yerlerinde yankılanan o geleneksel sesler de sustu. Bir bakıma teknoloji, harmanı ve o bildik kör sabanı yendi. Şimdi o günleri hatırlayanlar, anılarını torunlarına anlatırken buruk bir gurur yaşıyor.
