Karadeniz Bölgesi’nin hafızasına kazınan en güçlü simgelerden biri taş değirmenlerdir. Köy yaşamının ayrılmaz parçası olan bu yapılar, yalnızca tahıl öğütülen mekanlar değil; aynı zamanda nesilden nesle aktarılan bir yaşam biçiminin tanıklarıdır.
Köy içinde el yordamıyla çalışan değirmenlerin yanı sıra, dere kenarlarında suyun gücüyle dönen devasa taşlar altında mısır, buğday ve benzeri ürünler öğütülürdü. Bu değirmenler, emeğin ve sabrın somut karşılığı olarak Karadeniz insanının hayatında özel bir yer tuttu.
Zahra’dan Sofraya Uzanan Yol
Hasadı yapılan mısır, kurutulduktan sonra “zahra” adı verilen haliyle değirmene götürülürdü. Fırında bekletilmiş mısırdan elde edilen un, lezzeti nedeniyle sofralarda daha çok tercih edilirdi. Dev taşların altında ezilen mısırın çıkardığı koku, değirmenin çevresini sarar; bu koku, köylünün belleğinde silinmez bir iz bırakırdı.
Yazdan kışa uzanan mısır ekimi, hasadı, kurutulması ve öğütülmesi süreci, köylünün yaşam öyküsüne eklenen sessiz ama derin hikâyelerden biri olarak bugün hâlâ hafızalarda yerini koruyor.
