Uzun süredir Gümüşhane’den ayrıyım.
Bu ayrılık elbette bir terk ediş değil, daha iyi gelecek adına, uzun soluklu bir yarışa girebilmekti.
Memleketi unutmak kolay değil!;
Hele arkamızda bizleri unutmayan dostları bırakmış iseniz.
Sağ olsunlar, yokluğumuzu aratmıyorlar..
Ve dostlarım,
Onları da özlüyorum tabi…
Gümüşhane’yi ne kadar özlüyorsam, dostlarımızı da o kadar özlüyorum..
Özellikle sosyal medyadan verdikleri karşılıksız sevgi masajlarını büyük bir mahcubiyetle, şükranla okuyorum..
Şöyle diyelim;
Her şeyi elde edebilirsiniz
Fakat insanlığı taklit ederek asla..
Onu yakalayabilmek gerçekten çok zor.
Hele bu dostlukları koruyabilmek..
Demek ki nacizane bir iz bırakabilmişiz.
Dostlarımdan aldığım mesajları okuyunca iyi ki varlar; iyi ki onlar benim dostlarım, arkadaşlarım diyorum.
Sonsuz teşekkürler..
Aslında ön planda olmayı kendimden söz etmeyi hiç sevmem,
Ama bir teşekkürü esirgeyecek kadar da duyarsız kalamazdım..
Dostlarım!
Çok sağolunuz..
Bu gazeteye bu ilgiyi gösterdiğiniz için,
Gümüşhane’ye de okurlarımıza da teşekkürler,
Her gün sizlerle büyüyoruz..
Bizim amacımız daha çok büyümek, büyürken de büyük düşünmek..
Hep şunu anladık ve ilke edindik!
Bu topraklara,
Akan suyuna,
Soluduğumuz havasına,
Yediğimiz ekmeğine,
Bu insanlığa; bu Gümüşhane’ye borcumuz var.
Bir şeyler yapabilmek, o bir şeyleri bir şeylerle paylaşmak bizim hedefimizdi.
Onu hep birlikte başardık sanıyorum.
Her zaman samimiyetle biliyorum.
Şahsıma olan sözlerinizin ne kadar içten, samimi ve duyarlı olduğunu görüyorum.
Okuduğum mesajlarınızda onu hissediyorum..
Güzel bir dünyada, bu dünyanın bir parçası bu ülkede, bu ülkenin en güzel şehri Gümüşhane’de..
Ve kelimelere sığdıramayacağım sözcüklerle
Büyük dostlarıma;
Büyük kocaman teşekkürler..
Esen kalınız..
