Günlük dilde “başıboş, güvenilmez, tutarsız kişi” anlamında kullanılan “ipsiz sapsız” deyiminin kökeni, İstanbul’un 1900’lü yıllarındaki iş hayatına dayanıyor.
O dönemde Anadolu’dan İstanbul’a gelen işsiz gençler, meslek sahibi değilse ya hamal ya da amele olarak çalışırdı. Ancak hamallık için sağlam ip, amelelik içinse kazma kürek gerekiyordu. Yanında ne ipi ne de sapı (alet) olmayan kişiler ise bu basit işlerde bile çalışamaz hale gelince, halk arasında “ipsiz sapsız” olarak adlandırıldı.
Zamanla bu ifade, yalnızca mesleksizlik değil, aynı zamanda güvenilmezlik ve başıboşluk anlamını da üstlenerek dilimize yerleşti. Bugün hâlâ kullanılan bu deyim, İstanbul’un sosyal ve ekonomik geçmişinden izler taşıyor.
Gündoğumu Gazetesi
www.gundogumu.com
