Yüzyıllardır Anadolu’nun üretim hafızasında önemli bir yere sahip olan dokumacılık sanatı, bugün ayakta kalma mücadelesi veriyor. Ege Bölgesi ile özdeşleşen bu köklü zanaat, Karadeniz Günleri kapsamında ziyaretçilerin karşısına çıkarak hem geçmişi hatırlattı hem de geleceğe dair soru işaretleri doğurdu.
Rize’de üretilen endüstriyel kenevirden elde edilen hammaddelerle dokunan ürünler, Karadeniz Günleri’nin coşkusunu yaşamaya gelen vatandaşların beğenisine sunuldu. Büyük emek ve ustalık gerektiren bu dokumalar, sadece estetik yönleriyle değil, taşıdıkları anlamla da dikkat çekti.
Bir dönem dokumacılığın yeniden canlandırılması adına önemli bir girişim hayata geçirilmişti. Dönemin milletvekili Ali Bayramoğlu’nun öncülüğünde, boş kalan köy okullarına yerleştirilen dokuma tezgâhlarıyla köylerde yeni bir gelir kapısı oluşturulması hedeflendi. Ancak bu girişim, sürdürülebilir bir planlama ve destekle güçlendirilemeyince beklenen karşılığı bulamadı.
Ortaya çıkan tablo, dokumacılığın yalnızca bir zanaat değil, aynı zamanda korunması gereken bir kültürel miras olduğunu bir kez daha gösteriyor. Karadeniz Günleri’nde sergilenen ürünler ise “Bu sanat tarihe mi karışıyor?” sorusunu güçlü biçimde gündeme taşıyor.
