Beynimiz, öğrenen bir organdır. Bu sebeple, her zaman yenilik arayışındadır. Sürekli bir şeyler arar, bulur ve bulduklarını da belleğimize depolar.
Bu şekilde öğrenme faaliyeti içinde olan beynimiz, yaşantımızla birlikte sürekli değişir. Beynin yapısı ve çalışma şekli değişime uygundur. O değişecek şekilde tasarlanmıştır.
Zihnimizden geçenler yani zihnimizdeki aktivite, beynimizin nöral yapısını değiştirir. Beynin nasıl değişeceği de bizim elimizdedir. Örneğin stresli olduğumuz zamanlarda daha çok kötü haberlere dikkat ederiz, yoğunlaşırız. Bu durumda beynimizi olumsuz düşüncelere dayalı olarak değiştirmiş oluruz. Bu durumu değiştirmeliyiz.
Evrende ilk mikro organizmalar yaklaşık olarak 3.5 milyar yıl öncesinde oluşmuştur. Akıllı insan da (homo sapiens) yaklaşık 200 bin yıl önce ortaya çıkmıştır. Bu 200 bin yıldan beri insanın sorunları hep aynıdır. O hep daha kaliteli, daha sağlıklı, daha başarılı ve daha mutlu bir hayat sürmenin peşindedir. Ancak arzu ettiği gibi mutlu yaşamasını bir türlü öğrenememiştir. Acaba neden?
Mutsuzluğun temel sebebi insanın kendini yeterince bilmemesidir.
Ortalama bir insanın güçlerinin üçte biri doğuştan gelir. Kişinin genetiğe dayalı mizacı, yetenekleri, duygu durumu irsidir, kalıtımla ilgilidir. Diğer üçte ikisi ise zamanla gelişir. Bu güçlere sahip olabilmemiz için, onları geliştirmemiz gerekir. Kendini gerçekleştirme, sevgi, üretkenlik, bilgelik, iç huzur, mutluluk ve diğer iç güçlerimizi kendimiz geliştirebiliriz. Bu güçler doğuştan gelmediği gibi kimse bunları bize hediye etmez.
İşte mutsuzluğumuzun temel sebebi bu iç güçleri nasıl geliştireceğimizi öğrenememiş oluşumuzdur. Hayatımızda öğrenebileceğimiz en önemli şey, içimizdeki bu güçleri geliştirmektir.
Ne yazık ki eğitim sistemimiz bunu yeteri kadar öğretemiyor.
Keşke zihnimizdeki olumlu yönleri artırmasını öğrenebilseydik… Ah keşke zihnimizin bahçesindeki yabani otları temizleyip çiçek yetiştirmesini öğrenebilseydik…
