Betonun hızla yayıldığı, doğanın giderek geri plana itildiği günümüzde, taşla ve sabırla kurulan bir yaşam alanı dikkat çekiyor. Bu alan, “daha düzenli” olmak için değil, “daha doğru” olmak için inşa edildi.
Kurulan sistemde beton yok, hazır malzeme yok, acele yok. Taşlar çevreden toplandı, harç kullanılmadı. Çünkü bu anlayışta doğada hiçbir şeyin zorla bir arada tutulamayacağına inanılıyor. Taş, taşı kabul ederse duruyor; etmezse düşüyor. Müdahale edilmiyor, zorlanmıyor.
Kafes Yok, Hizaya Sokmak Yok
Alan içerisinde dolaşan tavuklar bir süs unsuru değil, yaşamın doğal bir parçası. Seslenildiğinde bakıyorlar ama hizaya sokulmuyorlar. Çünkü bu anlayışta doğaya hükmetmek değil, onunla birlikte yaşamak esas alınıyor.
Kurulan seki, toprağı yukarıda tutmak için var. Tavuklar zaman zaman gelip eşeliyor, baharla birlikte çiçekler açıyor. Hiçbir şey yapay olarak “düzgün” görünmek zorunda değil.
Geçici Olana Karşı Kalıcı Bir Tavır
Bu yaşam biçiminin temelinde net bir duruş yatıyor:
Doğaya rağmen yapılan her şey geçicidir.
Doğayla birlikte yapılan her şey ise kalıcıdır.
Betona karşı taşla, kafese karşı özgürlükle verilen bu mesaj, doğayla uyumlu yaşam arayışına güçlü bir örnek sunuyor.
