Gümüşhane'de bir dönem örgü sepetler gözde mesleklerdendi. Fındık bahçelerinin, elma bahçelerinin, çay bahçelerinin vazgeçilmezi örgü sepetler, sembolize kullanılan önemli gereçler olarak bilinirdi. İşçiliği kadar kullanımının da dikkat gerektirdiği sepetler, maharetli ustaların ellerinde şekillenirdi.
Bugüne baktığımızda ne köy, ne köylü ne de bu araç gereçleri kullanan kişi kaldı. Unutulmasın diye çırpınılan mesleklerin başında gelen bu zanaatkarlık, şimdi hatıralarda tatlı bir anı olarak yerini aldı.
Sepetçilik: Bir Dönemin Vazgeçilmezi
Bir zamanlar Gümüşhane'nin köylerinde sepetçilik, evlerin geçim kaynaklarından biriydi. Sabahın erken saatlerinde toplanan fındık dalları, ustaların maharetli ellerinde örgü örgü sepetlere dönüşürdü. Bahçede toplanan meyveler, pazara taşınan ürünler, tarladan eve getirilen mahsuller… Hepsi bu sepetlerde taşınırdı.
Usta Eller Tükeniyor
Artık o ustalar tükendi. Köyler boşaldı, bahçeler bakımsız kaldı. Plastik kasalar, naylon poşetler, hazır ürünler… Sepetlerin yerini aldı. Ama hiçbiri, örgü sepetin o sıcaklığını, emeğini, kokusunu veremedi. Şimdi o sepetler, köy evlerinin duvarlarında, çatı aralarında tozlanıyor. Kimi zaman bir ninenin elinde hatıra olarak kalıyor, kimi zaman da çöpe gidiyor.
Bir Mesleğin Ardından
Gümüşhane'nin unutulan meslekleri arasında örgü sepetçilik de yok olup gidiyor. Hatıralarda tatlı bir anı olarak kalan bu zanaat, bir zamanlar köy hayatının vazgeçilmez bir parçasıydı. Şimdi ise sadece fotoğraflarda ve yaşlıların anılarında yaşıyor.
