Belki Kürtün ormanlarından, belki Gümüşhane'nin dağ köylerinden, belki Giresun ya da Ordu'dan… Nereden gelirse gelsin, bir ağaç kesildiği andan itibaren insan hayatına dokunan uzun bir yolculuğa çıkıyor. Beşikten mezara kadar yaşamın her alanında yer bulan ağaç, ustasının elinde işlendiğinde hem güzelleşiyor hem anlam kazanıyor.
Bir zamanlar kırsal yaşamın vazgeçilmezleri olan ahşap ürünler, sanayileşme ve üretim alışkanlıklarının değişmesiyle birlikte gündelik hayattan çekilmeye başladı. Tarımdan sanayiye geçiş, köy yaşamının izlerini silerken, zanaatkârlık da unutulmaya yüz tutan meslekler arasında yerini aldı.
Bugün yöre pazarlarında ayakta kalmaya çalışan bu gelenek; sofralar, sepetler, kaşıklar, selekler, ekmek kesme tahtaları ve daha niceleriyle geçmişin izlerini bugüne taşıyor. Her biri bir ağacın gövdesinden tezgâha düşen bu ürünler, sadece bir eşya değil, aynı zamanda bir kültürün hatırası olarak varlığını sürdürüyor.
Her ne kadar üretim biçimleri değişse de, ahşabın doğallığı ve el emeğinin değeri hâlâ kendine yer buluyor. Bu ürünler artık günlük ihtiyaçtan çok, bir yaşam biçiminin, bir hafızanın korunması adına saklanıyor.