Sislerin omzuna yaslanmış bu eski köy evi, Gümüşhane'nin yamaçlarında sessizce duruyor. Taşı da ahşabı da çamur harcı da toprağın içinden çıkmış, toprağın kokusunu hâlâ üzerinde taşıyor.
Bir zamanlar kapısından çocuk sesleri taşar, ocağından yükselen duman göğe ince bir dua gibi karışırdı. Şimdi rüzgâr, kırık pencere aralıklarından geçerken duvarlarına eski günlerin hikâyelerini fısıldıyor.
Her Tahtasında Bir Ayak İzi
Gümüşhane'nin köylerinde, dağların koynunda saklanmış bu evler, aslında birer hafıza mekânı. Her çatlağında bir hatıra, her tahtasında bir ayak izi saklı. "Ben artık tarih oldum" der gibi suskun duran bu yorgun evler, aslında sadece taş ve tahtadan ibaret değil.
Onlar bir köyün hafızası, bir ailenin nefesi, bir ömrün sessiz tanığıdır. Zaman duvarlarını eskitebilir, fakat içinde yaşanmış hayatların izini silemez.
Zamanın Eskitemediği Hatıralar
Gümüşhane'nin yamaçlarına yaslanmış bu sessiz evler, her biri ayrı bir hikâye anlatır. Kimi bir gelinin ilk gününe tanıklık etmiş, kimi bir çocuğun ilk adımlarını izlemiş, kimi de bir yaşlının son nefesine şahit olmuştur.
Şimdi sessizliğe gömülmüş olsalar da, duvarlarındaki her çatlak, her yosun tutmuş taş, geçmişten bugüne uzanan bir köprüdür. Gümüşhane'nin bu sessiz evleri, zamana meydan okuyan hatıralarla doludur.