AVM'lerin olmadığı, plastik oyuncakların henüz hayatımıza girmediği, Tom ile Jerry'nin, Garfield'ın bilinmediği yıllar... Gümüşhane'nin köylerinde çocuk olmak demek, hayal gücünün sınırlarını zorlamak demekti.
Pantolonları çamurlu, yüzleri güneşten kızarmış çocuklar, evden kaptıkları birkaç çivi ve çekiçle, baba ya da ananın kızmasından korka korka ama bir o kadar da heyecanla, köyün en iyi tahta arabasını yapma iddiasıyla koyulurlardı işe. O telaşlı ama bir o kadar da keyifli anlar, unutulmaz hatıraların başlangıcıydı.
Köy yolları ne betondu ne de asfalt. Toprağa düştüğümüzde dizimizin acısını bile hissetmezdik, çünkü tahta araba tüm acıları unutturan en büyük avuntumuz olurdu. Yarım kuşağı aşanlar, bu fevkalade oyuncağın hem zevkini hem de hatırasını çok iyi bilir.
O günler geride kaldı belki ama tahta arabaların sesi, köy yollarında yankılanan çocuk kahkahaları hala kulaklarımızda. Gümüşhane'de bilmeyen var mı o eski günleri?